Bilim insanları, Türkiye’nin Kayseri ilindeki Pınarbaşı bölgesinde, 16 bin yıl öncesine tarihlenen en eski köpek DNA’sını tespit etti. Elde edilen bulgu, yaklaşık 15 bin 800 yıl öncesine ait dişi yavru köpeğe ait bir kafatası parçasında bulundu. Bu yavru köpeğin görünümünün, küçük bir kurt ile benzerlik taşıdığı ifade ediliyor. Bu keşif, daha önce bilinen en eski köpek DNA’sı kaydını yaklaşık 10 bin 900 yıl geri çekerek tarih öncesi köpeklerin kökenlerine dair önemli bir ipucu sundu.
Köpeklerin kökeni hâlâ tam olarak aydınlatılamamış bir konu olarak bilim dünyasında merak uyandırıyor. Araştırmacılar, köpeklerin muhtemelen iki farklı gri kurt türünün birleşiminden evrimleştiğini öne sürüyor. Ancak köpeklerin kurtlardan ne zaman ayrıldığını belirlemek, fosil kalıntılarının ayrıştırılmasındaki zorluklar nedeniyle uzun zamandır netlik kazanmadı. Francis Crick Institute’ten genetikçi Pontus Skoglund, bu konunun hâlâ çözülmeyi bekleyen bir gizem olduğunu vurguladı.
Nature dergisinde yayımlanan iki ayrı araştırma, Avrupa genelinde bulunan 216 köpek ve kurt kalıntısının genetik analizi ile yapıldı. Bu analizler, köpeklerin Avrupa kıtasına nasıl yayıldığını anlamamıza yardımcı oldu. Örneğin, İngiltere’nin güneybatısında bulunan ve 14 bin 300 yıl öncesine tarihlenen DNA örnekleri, köpeklerin Avrupa’ya oldukça erken dönemlerde ulaştığını gösteriyor.
Buzul Çağı döneminde insanların köpeklerle olan ilişkisi üzerine yapılan araştırmalar, bu bağın temellerini tam olarak ortaya koyamıyor. Ancak köpeklerin besin kaynaklarının maliyetli olması, onların belirli işlevsel rollerde kullanıldığını düşündürüyor. Uzmanlar, köpeklerin avcılıkta yardım sağladığını veya koruma amacıyla kullanıldığını öne sürdü. Ayrıca, çocukların yavru köpeklerle oynadığı ve insanlar ile köpekler arasında duygusal bir bağın oluştuğu düşünülüyor. Pınarbaşı’nda yapılan bir diğer önemli bulgu ise yavru köpeklerin insan mezarlarının üzerine gömülmüş olarak bulunması. Bu durum, insanlık tarihinin en eski ve en güçlü bağlarından birinin çok daha derinlere uzandığını gösteriyor.
Yazar: Mehmet Karaman
