Çocukluk döneminde yaşanan duygusal ihmal, bireylerin hayatında uzun vadeli olumsuz etkiler bırakabilir. Birçokları dışarıdan normal bir yaşam sürüyor gibi görünse de içsel dünyalarında büyük boşluklar ve buhran ile karşı karşıya kalabilmektedirler. Bu durum, cıvıl cıvıl geçen çocukluk hatıralarının ardında bir tatminsizlik hissi doğurur.
Birçok araştırma, duygusal destekten yoksun yetişen çocukların ileride ruhsal sağlık sorunları yaşayabileceğini göstermektedir. Bu durumda temel olan unsur, bireylerin duygularını ifade edebilme kabiliyetidir. Ancak aile ortamındaki sert davranışlar ya da yoğun çatışmalar olmaksızın bile bu ihtiyaç karşılanmayabilir; sonuçta kendilerini yalnız hissetmeleri kaçınılmaz hale gelir.
Bazen ebeveynlerin geçirdikleri travmalar ya da kendi duygu ifadelerinin zayıflığı, çocuklarına herhangi bir derinlikte sevgi sunamamalarına neden olabilir. Duyguların görmezden gelindiği bir ortamda büyüyen çocuklar ise sık sık yetersizlik duygusuna kapılır ve zamanla “Niye ağlayayım ki?” veya “Bunu abartmanın anlamı yok” sözleriyle büyütülerek duygusal dil becerilerini kaybetmeye başlarlar.
Yetişkinlik dönemine geldiklerinde bu kişiler artık toplumsal normlara uyum sağlamaya çalışırken çoğu zaman kendi açımlarını göz ardı ederler. Başkalarını memnun etme çabası içinde kaybolan bireyler, genellikle ilişkilerinde aşırı derecede duyarsız kalmakta ya da kendi isteklerini dile getirmekten çekinmektedirler. Zihinlerinde “Benim kimseye ihtiyacım yok” düşüncesi güçlü biçimde yerleşmiş olabilir.
Duygusal ihmal yaşayan bireylerin en çok dikkat çeken belirtileri arasında genel anlamda kötü hissetmeleri ya da kendi ihtiyaçlarını sürekli olarak unutmaları öne çıkar. İnsanlarla kurdukları ilişkilerdeki karmaşa ilginçtir ki sevdiklerindeki sıcaklığı tahammül edemeyecek kadar derinlemesine sorgulamalarıyla birleşir; sonuç olarak özlem ve yanlızlık hissini pekiştirebilirler.
Bu kişilerin geçmiş anılara yönelik özlemi, zamana yayılan derin anlayış arzularıyla birleşebilir fakat geçmişe dönüp çözüm aramaktan kaçınmaları sık görülmektedir. Kendilerine müdahale edilmediğinde ruh hallerinin daha iyi duruma gelebileceğine dair asla inanç geliştiremeyebiliyorlar.
Her ne kadar yetişkinlikte değerlendirilmesi gereken önemli hikâyelere sahip olsalar da psikolojik temeller düşündüklerinden çok daha karmaşık bir durumu barındırmaktadır. Yerine getirilmesi gereken özgüven gereksinimleri oluşturmak için kendileriyle yüzleşmeyi başaramadıkları sürece çeşitli renkleri kıskanarak nasıl ifade edeceklerine dair sorunsallar yaşamaya devam edecektir!
